Küçüklük

Küçük olmayı hiçbirimiz istemedik sanırım.
"Büyüyelim, iri birer insan olalım; eziliyoruz" gibisinde.
İşte sahiden de küçüklük düşüncesi imiş.
Şimdi ise küçüklüğümü, sabırsızlığımı, heyecanımı ve daha fazla olan yaşama sevincimi özlüyorum.
Bazen ise ciddi anlamda küçülmek istiyorum.
Yolda giderken, şu gözümü hipnotize eden, renkli, yuvarlak şekerleri görünce içim acıyor.
Onlardan istiyorum. Ama artık büyümüşüm.
Abest durur elimde artık.
Onu gördüğüm anda gözümün altı acıyor, burnumun içi gıdıklanıyor, bir damla yaş süzülüyor gözümden.
Küçüklüğümün değerini hiç bilmemişim meğerse. Sanırım.
Anılar geliyor aklıma, alınan oyuncağı beğenmeyip çöpe atmam, aksi davranış ve tavırlarım, çoğu şeyi kırmam, bozmam, ukalalığım, ısrarcılığım, alınan elma şekerlerini, turtaları yememem, beğenmediğimi dile getirmem..
Düşününce ciddi anlamda fena oluyorum.
Şimdiyse bu yazıyı yazıyorum.. Gözümün altı acıyor, burnumun içi gıdıklanıyor..